شماره تماس : 09380160185

کوهنوردی

آموزش

شماره تماس : 52238877

از بین بردن آثار فرهنگی برای تله کابین: بزرگترین کم لطفی مسئولین

در پی انتشار اخباری مبنی بر آسیب های پروژه های عمرانی بر میراث طبیعی و فرهنگی کوه صفه اصفهان، یکی از اعضای هیات رئیسه فراکسیون محیط زیست مجلس نسبت به این روند واکنش نشان داد.

یوناتن بت کلیا، در گفتگو با ایسنا اظهار کرد: «فرهنگ یک مملکت به تاریخ آن است نه مدرن شدن و به روز شدن آن و این که ما بخواهیم برای سوار شدن عده‌ای در تلکابین آثار فرهنگی را از بین ببریم بزرگترین کم‌لطفی از سوی مسئولین است».

وی با بیان اینکه «اصفهان مرکز میراث ایران است» افزود:

«در این رابطه با رئیس فراکسیون مدیریت شهری مجلس نیز گفت‌گو خواهد کرد، اگر لازم باشد ما از دولت درخواست می‌کنیم لایحه‌ای در این رابطه ارائه کند تا دست میراث فرهنگی باز باشد و بتواند جلوی آسیب زدن به این محوطه باستانی و موارد مشابه را بگیرد و در غیر این صورت نیز مجلس آمادگی دارد طرحی را در این رابطه ارائه کند».

شرح کامل اظهارنظر این نماینده دلسوز مجلس را میتوانید در خبرگزاری ایسنا:

http://www.isna.ir/news/95061811990/%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%AD%D9%88%D8%B7%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D9%87-%D8%B5%D9%81%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C

و یا روزنامه ایران:

http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6308/4/150184/0 

و یا همشهری آنلاین:

http://www.hamshahrionline.ir/details/345907/Culture/culturalnews

بخوانید.

پرونده‌ای برای کوه صفه (بخش پنجم) 

مصاحبه با یک باستان شناس

روزنامه همشهری – سه شنبه شانزدهم شهریور 95

حدود بیست سال پیش، دکتر «علیرضا جعفری زند» نخستین بررسی‌های باستان­شناسی را در محوطه باستانی بالای کوه صفه آغاز می­کند و مدعی می­شود قدمت آثار به قبل از اسلام یعنی دوران ساسانی و یا شاید هخامنشی باز می­گردد. وی هم‌­اکنون بعنوان استاد باستان­‌شناسی و عضو هیئت علمی دانشگاه، از ساخت ­وساز در محوطه باستانی بالای کوه صفه و اصرار و شتاب مسئولین برای کشاندن انبوه جمعیت به آنجا پیش از تکمیل کاوشها، بسیار متاسف و گله‌­مند است.

این روزها اخبار مختلفی پیرامون کوه صفه و قلعه باستانی آن منتشر می­شود. از طرفی مدیران شهری عزم خود را جزم کرده‌­اند به احداث و گسترش انواع و اقسام پاتوق­هایی که بقول خودشان برای خدمت به شهروندان و گردشگران ساخته می­شوند، آن هم دیوار به دیوارِ  بقایای سنگی بجا مانده از قلعه، و از طرف دیگر تیم کاوش به سرپرستی خانم «دکتر سعیدی»، هر از گاهی خبرهای جدید پیرامون یافته­های تاریخی و نتایج بررسی­های علمی خود ارائه می­دهند.

دکتر علیرضا جعفری زند در پاسخ به سوالی پیرامون به آسیب­های خط دوم و ایستگاه تله ­کابین در حریم محوطه باستانی، می گوید:

...اصل موضوع، مخدوش کردن حریم منظر آثار تاریخی است، چون اصالت آن را گرفته ­اند. در هیچ جای دنیا این اتفاق نمی­افتد که در یک محوطه تاریخی، چنین فضایی ایجاد کنند تا زیبایی و اصالت آن را بگیرد. امروز نباید فقط به این فکر کنیم که تعداد زیادی  توریست برای بازدید بیایند، اصلا در هیچ جای دنیا اینطور نیست، اتفاقا می­گویند تعداد زیاد بازدید باعث فرسودگی آثار می­شود.

تمام این تیرها و ساختارهای فلزی، ابهت و زیباییِ دژ را گرفته­ اند. یعنی دیگر هیچگاه در اینجا یک فضای تاریخی مشاهده نمی­کنید. در عوض ساختار مدرنی می­بینید که به دیوارها و ویژگی­های تاریخی قلعه دهن­-کجی می­کند. همچنین فضای تاریخی را تحت ­الشعاع قرار داده و ابهت آن را گرفته ­است. یک دیوار شکسته در مقابل این ساختار چه وضعی پیدا می­کند جز اینکه به حالتی حقیر و ویرانه به چشم بیاید؟ ... در اینجا یک قلعه هست که هنوز حرفش را نزده و کاوش و لایه ­برداری آن بطور کامل انجام نشده­ است. کاری که اکنون انجام می­شود مخدوش کردن آثار است!

وی در مورد حفاریها و مرمت انجام شده توسط تیم سازمان نوسازی و بهسازی شهرداری که ادعا میشود با نظارت اداره میراث فرهنگی اصفهان انجام میشود، می افزاید:

لازم است بطور واضح عرض کنم آنچه در کشور ما بنام مرمت در حال انجام است ... در واقع یک نوسازی است و دانشی پشت آن نیست و ما آنها را بعنوان مرمت قابل قبول نمی­شناسیم. هم­ اکنون شما در کوه صفه، نوسازی می­بینید بجای مرمت. ... یعنی شما دیگر اثر تاریخی مشاهده نمی­کنید، یک ساختار جدیدِ بازسازی شده می­بینید! کافیست سری به اروپا، مصر یا دیگر کشورهای تاریخی بزنید ... در کشورهای نزدیک به ما شبیه هندوستان و یا عراقِ پیش از صدام که سعی می­شد روش مرمت آثار اصولی باشد.اینکه به مرمت بعنوان نوسازی نگاه کنیم و سپس از تمیزی و زیبایی کار تعریف کنیم، یک دید غیراصولی است. اتفاقی که در کوه صفه افتاده، و وقتی به بنا نگاه می­کنید گویی آن را به ­تازگی ساخته ­اند. دیگر هیچ قدمت و اصالتی نمی­بینید.

ناظران (میراث غرهنگی) چه کسانی هستند؟ معرفی بشوند، رزومه ایشان را منتشر کنند که این افراد قبلا کجا کار کرده ­اند و تحصیلات آنها چیست؟  ممکن است کسانی ادعای تحصیل در رشته ­ای داشته ­باشند، ولی باید از آنها خواست تا زمینه فعالیت کاری و سابقه خود را نیز ارائه دهند. پس تصور نمی­کنم متخصصی در این محل حضور داشته، وگرنه بازدهی کار به شکلی که می­بینیم نبود! ... به قاطعیت میگویم که متاسفانه این نوسازی­ها باعث از بین رفتن تمام شواهد تاریخی خواهد شد.

این استاد باستان شناس،  با توجه به شرایط فعلی پروژه تله کابین، راهکار پیشنهادی خود را اینگونه مطرح کرد:

اگر تجربه­ای در این مورد نداریم، باید از کسانی که سابقه بیشتری دارند پیروی کنیم. پروژه­های آنها را ببینیم که  به چه نتایجی رسیده­ اند، و سپس روی اثری اینچنین، کار کنیم.  ضمن اینکه در کشورهایی مثل چین که آثار و معابد باستانی روی ارتفاعات دور از دسترس است، بخاطر اینکه شکوه آثار را نشان دهند، سعی می­کنند همان راه باستانی آن را احیا کنند ... در کوه صفه نیز باید چنین شود، تا متوجه شوند که در زمان ساسانی چه قلعه ­ای ساخته شده و برای بالا رفتن، اینقدر دچار مشکل بوده ­اند. بنابراین ضمن جذابیت بیشتر، باعث می­شود توریست غیر فرهنگی نیاید که باعث تخریب شود.

بعنوان نمونه دوره اسلامی: «غار حرا»! هزار پله باید بالا بروید تا به این غار برسید، آیا نمی­شد تله­ کابین زد؟ در شبه جزیره «سینا»، «کوه طور»، محلی که حضرت موسی تجلی حق را دید، از پایین تا بالای کوه (جایی که حضرت موسی رفته)، بیش از هزار پله هست و جهانگردان مذهبی برای دیدن آنجا، رنج راهپیمایی و کوهنوردی را تحمل می­کنند. در ایران ما: «دژ بابک خرمدین» در کوه­های کلیبر استان اردبیل را داریم ... متاسفانه کوه صفه الگوی ناشایستی برای محوطه ­هایی شبیه دژ بابک خرمدین خواهد بود تا بجای پله ­ها، از تله­ کابین استفاده کنند. ... اگر در پایین صفه تله ­کابین ساختند و فضاسازی کردند، آیا باید تا بالای کوه ادامه پیدا کند؟ من یکی از مخالفین جدی این پروژه بوده و هستم و هر بار از من سوال شده، واضح و شفاف گفته­ام. چرا که رفتار با آثار دیگر کشورهای دنیا را دیده ­ام.

تله­ کابین در ناژوان (پارک غرب اصفهان) هم هست. اینجا  کوههای شمال تهران نیست که مسافت زیاد باشد و هیچ اثر تاریخی ندارد.مگر در اصفهان تعداد کمی گردشگر می ­آیند؟ اگر فضای مناسبی ایجاد شود، بدون کوه صفه هم به اصفهان خواهند آمد. ولی علاقمندان یا آنهایی که عمیق­تر به این آثار نگاه می­کنند، سختی را به ­جان می­خرند و پیاده به بالای کوه می­روند.

مشروح مصاحبه را میتوانید در صفحه همشهری آنلاین بخوانید:

http://www.hamshahrionline.ir/details/345578/Culture/culturalnews

تحلیلی زیست­ محیطی بر پروژه ­های عمرانی «کوه صفه»

روزنامه ایران - یکشنبه چهاردهم شهریور 95

http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6303/11/149227/0

قرنها «کوه صفه» در جنوب غرب اصفهان از تمام بام­های شهر دیده می‌شد.  قبله‌نمایی طبیعی بود و نزد اهالی تقدسی ویژه داشت. سالهای اواخر پهلوی و اوایل انقلاب، شبهایش ناامن و جولانگاه اشرار بود که مدیران شهر، کم­کم فضایی سرسبز با روشنایی مقبول و اتاق نگهبان در دامنه ­اش فراهم آوردند تا ناامنی­ها از میان برود و خانواده­ها عصرانهی تابستان و آخر هفته را در آنجا بگذرانند و آرامش بلندی­ها و دره­هایش نیز پناه دلچسب کوهنوردان و اهل­دلان و آوازخوانان از پریشانی و شلوغی شهر بماند، و براستی "عموم مردم" هر هفته جان تازه­ ای از تفرج در آنجا می­گرفتند. تا اینجا، سوای برخی نازیبایی­ها  چون باغ وحش یا بهتر بگوئیم «شکنجه­گاه حیوانات»، با کاربری مصوب در طرح شهرسازی اصفهان همخوانی داشت.

از اوایل دهه هشتاد خورشیدی، تخریب گسترده­ی طبیعت آنجا با نصب پایه­های خط یکم تله­کابین، آغاز شد. شاید آن روزها عجیب می­نمود که تماشای مناظر خشک و سنگی کوه از درون کابین­ها چه هیجان و ضرورتی دارد که اینهمه ریخت ­وپاش عمرانی بطلبد؟ درحالیکه با سی یا چهل دقیقه پیاده­روی می­توان مسیرش را پیمود و به ارتفاعاتش رسید! اما تله­کابین، آغاز جریانی بود که بسترهای پولسازی فراوان بهمراه داشت. روند «کوه خواری» با ساخت رستوران چند طبقه­ ی زاگرس در جای دیگری از دامنه ادامه یافت و بتدریج فضای طبیعی جای خود را به رستوران و کافه و چایخانه داد و هزاران تن سیمان و فولاد و مصالح تبدیل به دکان­های کاسبی شد. از آن زمان دیگر علاقه و احترام به کوه و طبیعت ملاک نیست. مهم نیست کفش مناسب بپوشید و در قید و بند اصول طبیعت­گردی باشید. کافیست اسکناس بپردازید، در عوض جای­جایِ کوه برای شما تبدیل به پیاده­رو می­شود. اگر علاقه به پیاده­روی ندارید، تله­کابینی که معلوم نیست با تائید کدام مرجع قانونی راه ­اندازی شده، شما را تا مراکز تفریحی می­رساند. حتی اگر نخواهید پول تله­کابین بدهید، تاکسی­ها آماده اند تا شما را در مسیر کوهپیمایی جابجا و البته گرد و خاک و دود را نصیب کوهنوردانی کنند که حاضر به پرداخت حق­الزحمه خدمت ­رسانی نشدند. چندین هکتار زمین چمن سیراب می­شود تا خدای ناکرده زیراندازتان به خاک و خاشاک کوهستان آلوده نگردد. در مجموع طبیعت قربانی می­شود تا هرگونه امکان راحتی و سرگرمی که رضایت «عموم مردم» را بدنبال دارد مهیا گردد!

 اما بد نیست آندسته از «عموم مردم» که ناآگاه از پیامد رفتار نادرست با طبیعت، تنها و تنها تفریح را در رستوران و چایخانه و بولینگ و ... می­جویند، با پاسخ­های طبیعت به این رفتار آشنا شوند. پاسخ­هایی که مدیران مربوط یا نمی­دانند و یا شرح آن را به مصلحت از یاد برده اند:

بازخورد اول، افزایش بیش‌از حد آلودگی هواست که می‌بایست مورد توجه جدی قرار گیرد. دکتر سید احمد خاتون‌آبادی عضو هیات علمی دانشگاه و پژوهشگر توسعه پایدار و ترویج محیط‌زیست، با تحلیل موقعیت کوه نسبت به دشت اصفهان میگوید: «برنامه­ی گسترش جاذبه­های گردشگری و تفریحی در منطقه متمرکز شده­اند، همچنین تردد خودروهای سبک و سنگین از اتوبان مجاور صفه (کمربندی شمال غرب به جنوب غرب) برای دسترسی به شهرک­های مسکونی، مراکز درمانی اطراف و شهرک­های صنعتی نیز موجب افزایش آلودگی بیش از حد قابل تصور می­شود که با وجود بلندی صفه و برج­های شهرک ولیعصر، بنظر میرسد جریان خروج آلاینده ها با موانع فیزیکی روبروست. از جمله روشهای ایجاد تعادل در این حجم وسیع آلاینده ها، کاهش مراکز گردشگری و خدماتی در دامنه­­ی کوه صفه می باشد».

میزان ایستایی هوای آنجا قابل اندازه­گیری­ست.  شاید بتوان کوه صفه و جریان باد را شبیه سنگی بزرگ میان روخانه تصور کرد: جریان آب با سنگ برخورد کرده و از دو سمت آن به پیش می­رود، و مقداری آب پشت سنگ ساکن مانده و کمی چرخش در جای خود دارد. اگر چنین باشد، زمانی که هزاران اتوموبیل در خیابانهای اطراف مشتاقانه در صف ورود به پارکینگ­های تازه ساز آنجا باشند، آلودگی در آن هوای نسبتا راکد به میزان وحشتناکی افزایش یافته‌است. اینکه آیا پیش از خرج میلیاردها تومان برای امکانات گردشگری و پارکینگ، به ایستایی هوا و آلاینده ­ها توجه شده یا نه، یک سوی ماجراست و سوی دیگر، سلامت همان «عموم مردم» است که هزاران خودرو و موتورسیکلت به منطقه اضافه کرده و دود آنرا استنشاق می­کنند و به خیال خود، از هوای ناپاک شهر به هوای پاک پناه آورده­اند.

هجوم جمعیت به کوه صفه، اثر زیانبار و خطرناک دیگری نیز بهمراه دارد: تشدید فرسایش! دکتر محمد کوشافر، پیش از هر دستکاری در محیط طبیعی «ارزیابی محیط ­زیست و مطالعات اکولوژیک» را ضروری می­داند. وی معتقد است «کوه صفه توسط انسان به همان بیماری زاینده­ رود مبتلا شده ­است: بارگذاری بیش از حد توان و تحملش». این استاد خاک­شناسی و محیط­زیست می­گوید: «کاشت و آبیاری گیاهان غیر بومی در قسمتهای مرتفع و کنار بسترهای سنگی، موجب تشدید هوازدگی سنگها  و خرد شدن آنها و برهم خوردن شرایط تعادل اکولوژیک خواهد شد.  همچنین پیش از کاشت انبوه درختان که باعث افزایش نیاز آبی و مصرف انرژی می­شود، باید ارزیابی لازم انجام گرفته ­باشد و در صورت لزوم از گیاهان بومی منطبق با ویژگیهای منطقه استفاده شود».

می­توان حدس زد که نتیجه ­ی تشدید فرسایش، بتدریج بالارفتن میزان ریزش سنگ است و سستی مسیرها و احتمال سقوط. البته دست­اندرکاران نیز با ادعای ایمن­سازی، هزاران مترمربع جایگاه و محوطه و پیاده­روی سنگفرش­ از پایین تا بالای کوه پهن کرده­اند و بنا را بر آن دارند تا جایی که انگیزه­هایشان باقیست، دیگر قسمت­ها را نیز با سنگ کیوبیک فرش کنند که معلوم نیست قیمت هر متر آن چه فوایدی برای چه افرادی بهمراه دارد.

اینها بخشی از مصیبت های کوه صفه اصفهانند و شاید از نگاه طبیعت­پژوهان و بوم­شناسان، بیش از این باشند. انبوه زباله­ ها، حیات وحش و اکوسیستم رو به دگرگونی آنجا! از سوی دیگر، سازه­های تله­کابین بر فراز کوه و در حریم قلعه­ ی تاریخی پیش از تکمیل حفاری­های باستان شناسی نیز رنج­نامه ­ی دیگریست که حساسیت مدیران فرهنگی را نیازمند است.

انبوه ساخت ­وساز، جمعیت بیشتر بهمراه دارد و جمعیت بیشتر، احتمال فرسایش و مشکلات و حوادث بیشتر، و این چرخه تا آنجا به پیش می­رود که مدیریت شهری یا بجای تصمیمات خودسرانه، قوانین و رای کاربلدان و دلسوزان را سرلوحه تصمیماتش قرار دهد، و یا کار را یکسر کرده و تا قله­ی کوه را تبدیل به پیاده­رو و رستوران و چایخانه و زمین­بازی و ... کند. البته شق دوم چندان دور از ذهن نیست:  دست ­اندرکاران، راه­اندازی مراکز رفاهی و خدماتی در نزدیکی قله را وعده داده­اند که با نگاهی بر سابقه عملکرد ایشان تا بدینجای کار، می­توان فجایع آینده را پیش­بینی کرد.

چه نیکوست اگر شهردار جدید اصفهان، آنچنان که باید برای انجام "کار درست" پیشگام شود. همانگونه که در پی مخالفت طبیعت دوستان، با ساخت پارک دلفین مخالفت نمود تا دلفین­های بیشتری به قیمت اسکناس و تماشا و تشویق همان "عموم مردم" شکنجه نشوند.

با همین روال نامبارک، پس از چندی تنها رویایی از هیبت کوه باقی میماند و پهنه­ای آشفته و آلوده از دود و انبوه جمعیت، که نه تنها طبیعت­دوست و کوهنورد، که هر شهروند را برای ساعتی پیاده­روی و استراحت آسوده، رغبتی به آنجا نیست. شهر به ناچار از شرق و شمال به اطراف کوه خزیده و دیگر تقدس قبله­نمای آن روزها هم کمرنگ­تر شده­است.  نفس­های کوه صفه بعنوان موهبتی طبیعی و فرهنگی به شماره افتاده اند و مرگ آن، فضاحتی دیگر چون عبور مترو از زیر خیابان چهارباغ و برج بی­قواره­ی جهان­نما در برابر میدان نقش­جهان را در کارنامه­ی برخی از مدیران قدیمی شهر بر جا خواهدگذاشت.

روزنامه «ایران» آماده انتشار نقدهای کارشناسانه ازسوی صاحبنظران و مسئولان پیرامون گزارش حاضر است

 http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6303/11/149227/0

با توجه به ادامه بررسی آسیب­های کوه صفه و گفتگو با تعداد بیشتری از دوستان کوهنورد و فعالِ محیط­زیست و میراث فرهنگی، ذکر و رفع ابهام چند نکته ضروریست:

1-      این ادعا که منطقه کوه صفه کاملا تاریک، ناامن با طبیعتی خشک و مناظری نه­ چندان جذاب (البته در مقابل مناظر جنگلهای شمال کشور) بوده، کاملا صحیح و غیرقابل انکار است. پرواضح است که تلاش شهرداری موجب ایجاد فضایی سالم تر و سرسبزتر با امنیت اجتماعی بالاتر شده، اما تائیدی بر هرگونه اقدام خودسرانه از طرف برخی مدیران شهری در منطقه نیست. تحولات سال­های اخیر کوه صفه آسیب­ های بسیار زیست­ محیطی و میراث­ فرهنگی بهمراه داشته و دارد و برنامه­ های شهرداری برای هدایت جمعیت زیاد به منطقه کوهستانی و خطرناک صفه، فرسایش و افزایش احتمال خطر را در پی خواهد داشت.

2- در طرح تفصیلی و بازنگری طرح تفصیلی (که تمامی جزئیات و باید­ها و نبایدهای شهرسازی را مشخص کرده و لذا شما نمی­توانید مثلا یک طبقه به منزل خود اضافه کنید و حتی با رضایت کتبی تمامی اهالی محله­ چند سانتی­متر دیوار حیاط خود را جابجا کنید وگرنه با انواع ضوابط و جریمه­ ها مواجه خواهید شد) کاربری دامنه­ های صفه (نه بالاتر از دامنه) تنها و تنها با عنوان «پار ک کوهستانی» یا «فضای سبز» ثبت شده و هیچ اشاره­ای به خدمات تفریحی در آنجا شامل تله­ کابین، زمین­ های بازی و سالن­ آمفی تاتر و رستوران و کافه و چایخانه و شهربازی و پارک بادی و انواع پاتوق­های کاسبی، نشده­ است. در صورتی­که در متون این طرح­ها، برای دیگر پارک­های سطح شهر به ارائه خدمات حتی گاهی احداث آبنما و وسایل ورزشی اشاره شده­. بعبارت دیگر تمامی دکان­های ساخته و واگذار شده به افراد، که از قرار معلوم در آینده نیز ادامه خواهد داشت، مصداق عینی "کوه­خواری" بوده و هست و خواهد بود.

بی شک پروژه­های انجام شده دارای طرح و برنامه­ ریزی بوده­ اند، ولی معلوم نیست در کدام جلسات صاحب صلاحیت و رسمیت قانونی و سپس با تصویب کدام مرجع  صاحب صلاحیت و رسمیت قانونی پیدا کرده است؟ هر اقدامی خارج از محدوده شهرداری منطقه، نیازمند تشکیل جلسه و تائید "شورای اداری توسعه استان" با تائید کمیته­ های تخصصی مربوطه می­باشد. دبیرخانه این شورا در "اداره کل مسکن و شهرسازی استان" مستقر می باشد، شما میتوانید مراجعه کنید یا تماس بگیرید و در مورد اینکه اصلا کدام طرح­ منطقه صفه مورد تائید این شورا بوده است، سوال بپرسید. اگر سوال نپرسید و پیگیر نباشید، مسئولین و مدیرانی که خودسرانه مواهب طبیعی مملکت را که متعلق به بنده و شما و سایر مردم است، جولانگاه تصمیم و عمل بی حساب و کارشناسی نشده و غیرقانونی خود کرده و می­کنند، از شما سپاسگزار خواهند بود.

دوستان علاقمند کافیست نام و نام خانوادگی و آدرس پست الکترونیک خود را در قسمت ثبت نظرات بنویسند تا فایل­های مدارک مربوط به طرح تفصیلی و ضوابط برای ایشان ارسال گردد. مشاهده اطلاعات و نقشه­ ها و کاربری­ ها و متون چگونگی استفاده از هر کاربری با مراجعه به کتابخانه­ های موضوعی، شرکت­های معماری و شهرسازی یا «اداره کل مسکن و شهرسازی استان»، ، برای هر یک از علاقمندان مقدور خواهد بود. در صورت مشاهده هرگونه مدرک مغایر با آنچه در اینجا خوانده­ اید، حتما با ذکر نام و درج اطلاعات و محل صدور آن مدرک در همین وبلاگ پیام بگذارید. این لطف شما کمک به صحت پژوهش و پیگیری­ های آینده خواهد بود.

3- بدیهی­ است که پیش از این نیز افراد یا گروه­های دلسوزی پیگیر چرایی آسیب­ رسانی به طبیعت صفه بوده­اند، ولی ناکامی یا دلسردی و یا توقف اقدام ایشان به هر دلیل دیگر، دلیلی بر عدم پیگیری از سوی سایر شهروندان نبوده و نیست. نه قدرتهای مرموز و ماورائی و غیرقابل شکست در این منطقه سلطه دارند و نه مملکت بدون قانون است، و یک پیگیری درست از مسیر خود با همراهی افراد و ارگان­های دلسوز، بهرحال شانسی برای ثمربخشی دارد.

طی چند هفته اخیر، پس از تلاش چند تن از دوستان و اساتید محیط زیست برای منصرف کردن مدیریت شهری از ساخت پارک دلفین در منطقه ناژوان (پارک­هایی که امروزه در دنیا بعنوان شکنجه ­گاه دلفین ­ها شناخته می­شود و علیرغم استقبال عوام ­الناس، ساخت و توسعه آن بدلیل ملاحظات زیست­ محیطی ممنوع یا متوقف شده)، بالاخره شهردار اصفهان انجام این طرح را منتفی اعلام کرد. می­توانید با یک یا چند نفر کارشناس اکوتوریسم، محیط ­زیست و میراث­ فرهنگی در منطقه صفه به کوه­ گردی بپردازید. آنوقت با انواع ناشیگری­های انجام شده، آشنا خواهید شد.

4- شاید اگر مطالبات قانونی در کار نباشد، با انواع تبلیغات و شعارهای مردم­ پسند و بهانه­ ساخت مراکز تفریحی و خدماتی و ترویج علوم و سرای کوهنوردان و ... (که در مناطق دیگری از شهر با آسیب کمتر قابل اجرا هستند)،  به همین منوال تا بالای کوه صفه تخریب شود و در آینده ­ای نزدیک با پاساژهای مرکز شهر تفاوتی نکند. آنوقت اشتهای سیری­ ناپذیر دست­اندرکاران، سراغ دیگر کوهها و مراتع و جنگلها و دره­ها و آبشارها و رودهای این شهر و این سرزمین خواهد رفت. شک نکنید!

5- برای بی­ اعتبار ساختن و مقابله با هر گونه پیگیری در مورد اتفاقات و تخریب کوه صفه، از سوی دست اندرکاران و یا دوستان ایشان، توجیهات و بهانه­ هایی گفته (بهتر است بگوئیم "بافته") می­شود که هر شهروند یا کوهنورد با کمی اندیشه، تحلیل و پژوهش. به بی ­اعتباری این مهملات پی می­برد. جملاتی با این مضمون که «کوهنوردان این منطقه را صرفا" برای تردد اختصاصی خود می­خواهند» و یا اینکه «بدلیل خشکی زاینده­ رود و هجوم جمعیت به منطقه صفه، ایجاد بسترهای خدماتی برای ایشان اجتناب ناپذیر است» از این دسته­ اند.

مواهب طبیعی متعلق به تمام مردم است و هر کس بر اساس توان و تجهیزات و آمادگی خود می­تواند روزی صدها بار از صفه و سایر کوهها بالا برود و انشاءالله سالم به پایین برگردد. بهره­ برداری کاسب ­کارانه از طبیعت و آثار تاریخی کوه صفه بدون نظر کارشناسان و صاحب­نظران محیط­ زیست و میراث­ فرهنگی (که اگر طبق نظر آنها بوده می ­بایست مدتها پیش منتشر شده باشد) نمی­تواند سرپوش گذاری به ناکارآمدی مدیریت آب در منطقه اصفهان باشد. مسلما تکرار اینگونه مسائل توهین به شعور و آگاهی شهروندان است.

6- لازم است از تمامی دوستان و اساتید فعال در زمینه کوهنوردی، طبیعت­ گردی، محیط زیست، میراث­ فرهنگی، امدادو نجات، اصفهان­ شناسی و یا شهروندان عادی همراه در حفظ محیط طبیعی-تاریخی کوه صفه، تا بدینجای کار قدردانی شود. حفظ ارزشهای شهر و سرزمین­مان، پیشکشی ارزشمند برای این عزیزان خواهد بود.

گزارش کامل....

لینک به روزنامه :  http://www.esfahanemrooz.ir/fa/news/88634/%D8%AA%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D9%84-%D8%A7%DA%A9%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C%DA%A9-%D8%B5%D9%81%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D8%B6-%D8%AE%D8%B7%D8%B1.html

برای کوهنوردان و طبیعت دوستانی که سالهاست بمنظور کوهپیمایی یا گذراندن ساعاتی در آرامش، به کوه صفه می­روند، تغییرات و دستکاری سال­های اخیر مدیریت شهری اصفهان در این محیط کاملا ملموس و شاید نگران‌کننده است.

شاید از نظر برخی دوستان این اقدامات مثبت بوده و امنیت، سلامت اجتماعی و زیبایی صفه را افزایش داده ­است، ولی باید توجه داشت که کوهستان، بدلیل تنوع و تغییر ارتفاع، شیب، رطوبت و تابش افتاب در هر قسمت، اکوسیستمی حساس و آسیب­ پذیر و فرسایشی دارد و طبیعت بارها نشان داده که اگر قوانینش را زیر پا بگذاریم، بازخوردها و خساراتش گریبانمان را خواهدگرفت.

اگر نگاهی به برخی قوانین از جمله اصل پنجاهم قانون اساسی و ضوابط مربوط به اراضی همجوار شهر اصفهان بیندازیم، متوجه می‌شویم که پروژه‌های عمرانی مختلف و بدون ارزیابی زیست‌محیطی و فرهنگی در حوزه منابع طبیعی که متعلق به تمام شهروندان است، و واگذاری فضای سبز دامنه صفه به سرمایه ­گذاران خصوصی برای ساخت رستوران و ...، قابل بررسی و پیگیری جدی حقوقی می‌باشند.

در طرح بازنگری شهری و ضوابط اراضی همجوار مصوب کمیسیون ماده 5 استان اصفهان، دامنه کوه صفه تنها و تنها با عنوان «پهنه طبیعی و اکولوژیک» با کاربری فضای سبز در نظر گرفته شده است.(مصوب سال90) لذا هر تغییر و اقدام عمرانی نیازمند جلسات و بررسی­ جدی با حضور اساتید محیط زیست، میراث فرهنگی و باستان­شناسی، کوهنوردی و امدادونجات  با تصویب مرجعی بالاتر از شهرداری و شورای شهر، مانند «شورای توسعه و برنامه‌ریزی استان اصفهان»، جنبه قانونی دارد.

در همین راستا و در پی چند نوبت گفتگوی برخی فعالین محیط‌زیست با شهردار محترم اصفهان پیرامون وضعیت نامطلوب فعلی و پروژه‌های پیش‌بینی شده در مناطق صفه و ناژوان و استقبال ضمنی شهردار از بررسی جدی موضوع، نامه‌ای تنظیم و و تقدیم وی شد. 
در بخشی از این نامه آمده است:
«توجه آن مقام محترم به این مهم ضروریست که آسان‌سازی دسترسی عموم به قسمت‌های مختلف و ارتفاعات منطقه، بدون توجه به توانایی و تجهیزات ایشان و ظرفیت پالایش طبیعی محیط، نه تنها احتمال حوادث را افزایش داده بلکه سرعت فرسایش را بیشتر کرده، زندگی جانوران دخیل در تعادل اکولوژیک منطقه را مختل نموده، به حفظ بقایای باستانی فراز صفه لطمه زده و مهم‌تر از همه، حرمت کوهستان را بعنوان موجودی مقدس نزد بسیاری از باورها و ادیان، نادیده گرفته است.  بعنوان نمونه، مرگ تلخ دو جوان بدلیل افراط در مصرف مواد مخدر در آبانماه سال گذشته و در نزدیکی مزار شهدای گمنام، گواهی بر این ادعا و زنگ خطری است برای مسئولینی که به جایگاه و منزلت طبیعت و بازخوردهای منفی ناشی از بی‌حرمتی و بدرفتاری نسبت به محیط‌زیست توجه دارند. زمانی نه چندان دور، این اتفاعات فقط پذیرای ورزشکاران و طبیعت‌دوستان با توانایی و ابزار مناسب و منش و روحیات ویژه بوده‌است.
شوربختانه، اخبار حکایت از اراده‌ی نامبارک برخی مدیران شهری برای ادامه طرح‌های عمرانی و خدماتی در ارتفاعات منطقه دارد ... اگر بدبین نبوده و طرح‌های مذکور را سرمایه‌گذاری منفعت‌طلبانه برخی افراد ندانیم، ناآگاهی و اقدام نسنجیده‌ی ایشان، میراث نازیبای دیگری همچون عبور مترو از زیر خیابان چهارباغ و برج جهان‌نما بجا خواهد گذاشت. اقداماتی که شاید در مراکز تجاری و رفاهی حاشیه اصفهان شبیه سیتی‌سنتر یا شهر رویاها، بدون عوارض مخرب، نقش خود را بهتر ایفا کنند.»

همچنین مصاحبه با سه نفر کارشناس محیط‌زیست، باستان‌شناسی ‌و امداد نجات بعنوان پیوست نامه بدست شهردار رسید که پس از انتشار در جراید و خبرگزاری‌ها، در این پایگاه نیز منتشر خواهدشد‌.

این گلایه‌نامه، پژوهش و نظر سنجی از صاحب‌نظران و همچنین بررسی مفاد قانونی و موارد تخلف، سرآغاز اقدامی خودجوش توسط تعدادی از شهروندان و علاقمندان به طبیعت و کوهستان است، که شهر اصفهان و مواهب طبیعی و فرهنگی آن برایشان مهم و بی‌نظیر می‌نماید. اقدامی غیر سیاسی، بدون هیچگونه وابستگی به جریان، گروه، باند یا حزب و در چهارچوب قوانین رسمی کشور ایران! باشد که سرانجامی خوش برای کوه صفه و شهر اصفهان بهمراه آورد.
دست هر یک از دوستان که حاضر به این همکاری شهروندی باشند را به گرمی می‌فشاریم و پیشاپیش از لطف ایشان‌ سپاسگزاریم، چه با انتقاد سازنده‌ی خود راهمان را بهتر نمایان کنند و چه با پشتیبانی و همراهی خود افتخارمان دهند.
اگر مایل به همکاری هستید، لطفا برای مدیر همین وبلاگ یا گروه، پیام اعلام آمادگی خود را ارسال کنید. در صورت نیاز به یاری، مطابق زمان آزاد و تمایل شما، طلب همکاری خواهیم‌داشت.

احسان رعنایی 
شهروند اصفهان

ادامه مطلب

ولجبال اوتاداً

فعالیتهای عمرانی پناهگاه قله کرکس

 در راستای فعالیت فرهنگی ورزشی گروه کوهنوردی شرکت مخابرات استان اصفهان برنامه صعود به قله 3895 متری کرکس با حضور 20 نفر از کوهنوردان شرکت در تاریخ 30/4/95 الی 31/4/95 در منطقه عمومی کرکس اجرا گردید . در این برنامه که توأم بود با حمل وسائل مورد نیاز پناهگاه و کارهای عمرانی که همگی توسط کوهنوردان شرکت طی دو روز انجام گردید.

 پناهگاه کوهنوردی شهدای مخابرات (کرکس) که از بزرگترین پناهگاه های کوهنوردی در سراسر ایران است یادگار سالهای 82 الی 84 مخابرات اصفهان است که در ارتفاع 3100 متری جبهه جنوبی کوه کرکس در زمان مدیریت مرحوم مهندس علی نادیپور با همکاری گروه کوهنوردی مخابرات اصفهان ساخته شد.

این پناهگاه دارای امکانات آب آشامیدنی ، سرویس بهداشتی ، سیستم روشنائی خورشیدی و یک خط تلفن کارتی می باشد.

این پناهگاهدر طول سالهای گذشته توسط گروه کوهنوردی و با مساعدت مسئولین محترم شرکت مخابرات نگهداری گردیده اخیراً با مساعدت مدیرعامل محترم جناب آقای مهندس کشائی و ریاست محترم اداره رفاه آقای تقی زادگان تجهیزات نوینی جهت فراهم نمودن آسایش کوهنوردان جهت پناهگاه تهیه  و در اختیار گروه کوهنوردی قرار گرفته که می توان با خرید تعداد 6 عدد بخاری نفتی ، 20 عدد پتو، 6 تخته فرش که به همراه تجهیزات ارسالی از طرف کمیته پناهگاه های فدراسیون کوهنوردی در یک تلاش دستجمعی و همگانی به پناهگاه حمل گردید.

همچنین توسط کوهنوردان مسیر جدید آب پناهگاه از سرچشمه اصلی تا جلو محوطه پناهگاه لوله گذاری گردید.

در این برنامه عمرانی پناهگاه نیز توسط کوهنوردان خانه تکانی گردید و وسائل اسقاطی پناهگاه شامل انواع بخاری های مستعمل به همراه انبوه زباله های محوطه پناهگاه به پائین حمل گردید.

و در پایان شایسته است از همه اعضاء گروه کوهنوردی مخابرات آقایان : حمیدرضا محسنی نیا ، جهانبخش کیانپور، منصور مختاریانپور، مرادعلی رنجبر، محمدرضا منتظری، مسعود ابراهیمی نژاد، هوشنگ عباسی، غفار عباسی، نبی اله تیموری، حسین باقری، محمد نادیپور، رسول نادیپور، جعفر سلیمی، علی همتی، علی آقائی فر، علی اکبر مهابادی، بهنام گارد و زهرا تیموری تشکر و قدردانی نمود.

                                                                                  گزارش از محمد نجفی

                                                              سرپرست گروه کوهنوردی مخابرات استان اصفهان